“تبریز شهر بی‌گدا”! این عبارت که در ورودی‌های شهر مشاهده می‌شود بارها و بارها از زبان مسافرانی که به تبریز سفر کرده‌اند شنیده شده و از دیرباز تبریز به این خصلت معروف بوده است. مردم شهر همیشه هوای کسانی که دستشان پایین بوده است را داشته‌اند و هیچوقت اجازه نداده‌اند کسی در اطرافشان بیکار بماند.

 تبریزی‌ها خودشان تا جایی که می‌توانند دست همدیگر را می‌گیرند، به علاوه غیرت مردان و زنان این دیار هیچگاه اجازه نداده است دست جلوی کسی دراز کنند. آنان تن به کارهای شرافتمندانه حتی با درآمد بسیار ناچیز می‌دهند اما خفت دراز کردن دستشان جلوی کسی را نمی‌‌پذیرند.

در احادیث دینی ما هم به عزت نفس و دست دراز نکردن مقابل دیگران تاکید شده است و حضرت علی(ع) در یکی از خطبه‌های نهج البلاغه می‌فرمایند: «مرگ آری اما پستی و خواری هرگز، به اندک ساختن آری اما دست سوی این وآن دراز کردن هرگز».

با تمامی این اوصاف مدتی است تبریز با پدیده‌ای به نام “واردات متکدی” مواجه شده است، متکدیانی که گاها نه تنها از شهرهای دور وارد شهر می‌شوند بلکه تبعه کشورهای خارجی هم هستند، در یکی دوسال اخیر مردم بارها و بارها این متکدیان را بر سر چهارراه‌ها و مناطق پر رفت‌‌وآمد شهر دیده‌اند و به تازگی با چهره‌های عجیبی مواجه می‌شوند که حاکی از این است که این افراد ایرانی نیستند.

کودکان و زنانی که رنگ چهره و لباس‌شان نشان می‌دهد از کشورهای اطراف آمده‌اند و حتی قادر به حرف زدن به زبان ما نیستند و مشخص هم نیست توسط چه افرادی وارد کشور شده و به تبریز هدایت گشته‌اند.

بی‌شک این افراد توسط اشخاص سودجو به سطح شهر آمده‌‌اند و کسانی که در این کار دخیل هستند با سوء استفاده از شهرت تبریز در عنوان “تبریز شهر بدون گدا” و عواطف مردم سعی در سودجویی وتخریب چهره شهر دارند.

در این میان مسئولان شهری واکنشی به این پدیده نشان نداده‌‌اند و این متکدیان به راحتی در شهر جولان می‌دهند و حتی در برخی موارد به راحتی در محل کنار کلانتری‌ها به کار خود ادامه می‌دهند. اورژانس اجتماعی هم به دلیل اینکه این افراد تبعه خارجی هستند مسئولیتی در این مورد نمی‌پذیرند و در پاسخ تماس‌هایی که توسط مردم برای رسیدگی به این مساله می‌شود، شهروندان را به تماس با خیریه مستمندان ارجاع می‌دهند.

حال باید منتظر ماند و دید که آیا کسانی که وظیفه مبارزه و حل این معضلات اجتماعی به دوش آنهاست چاره‌ای برای این پدیده شوم اجتماعی خواهند اندیشید و تبریز همچنان به “شهر بدون گدا” شهرت خواهد داشت و یا در سایه بی‌تدبیری، چهره تبریز نیز با این پدیده زشت اجتماعی خراب خواهد شد.