امروز لباس سبز پاسداری دوباره درخشید. شنیدم از ١۷ شهید امروز ۶ نفر پاسدارند. صحت خبر البته هنوز روشن نیست. بیش از ۶ سال است که این مردان شریف در صحاری تفتیده عراق و سوریه در حال “کندن کلک” داعش و امثال آنند. در این مدت زخم تن فراوان خورده اند ولی دیده ام که زخم زبان برایشان گران تر بوده است. فکرش را بکنید که اگر در عراق و سوریه یک “دولت تروریستی” سرکار آمده بود حالا وضع و حال چگونه بود. در امریکا و اروپا، وقتی “ترقه” ای در می شود سیاستمداران به پناهگاه می روند و فرماندهان نظامی پشت سیم خاردار. در ایران، امروز،  محمد پاکپور، فرمانده نیروی زمینی سپاه – که مهارت یگان صابرینش در تروریست زدایی از خاورمیانه زبانزد است- خود اسلحه دست گرفت و وسط محوطه پارلمان به نبرد ایستاد. تصویر او در حالی که خود سلاح به دست دارد از حافظه تاریخی این ملت پاک نخواهد شد. اضافه کنید مردان دلیر وزارت اطلاعات و نیروی انتظامی را که در باب آنها جداگانه باید نوشت. افتخار به سربازی که از پی جهاد و شهادت می دود یک مسئله ملی است. نمی دانیم؛ شاید باز هم اوباشی بنای شر درست کردن در تهران یا هر جای دیگر بکنند، این ملت به آنها که جانشان کف دستشان است همچنان محتاج خواهد ماند و خواهد بالید.

پسندیدن(1)نپسندیدن(0)